Strona główna
  • Increase font size
  • Default font size
  • Decrease font size
Ostatnie artykuły:

W Sercu Chrystusa miłość Boża wychodzi naprzeciw całej ludzkości. (…) Często bowiem człowiek współczesny czuje się zagubiony, rozdarty. Serce Chrystusa jest siedzibą powszechnej komunii z Bogiem Ojcem, jest siedzibą Ducha Świętego. Aby poznać Boga, trzeba nam znać Jezusa i żyć w harmonii z Jego Sercem, jak On miłując Boga i bliźniego. Jan Paweł II Rzym, 8 VI 1994

Siostry ze zgromadzenia Wizytek w największym stopniu przyczyniły się do rozpowszechnienia kultu Serca Pana Jezusa, przybyły do Krakowa w 1681 roku wkrótce po objawieniach św. Małgorzaty Marii Alaqocue. Kraków zyskał miano polskiej stolicy nabożeństwa do Serca Jezusowego.

Na prośbę biskupów polskich oraz króla Augusta III Stolica Apostolska wyraziła zgodę na ustanowienie Święta ku czci Serca Jezusowego tylko dla Polski. Wiek później rozszerzono to święto na cały świat. Tak o tym zdarzeniu pisze Papież Pius XII w encyklice "Haurietis Aquas": Poprzednik nasz, Papież Pius IX w odpowiedzi na liczne prośby i życzenia Biskupów Francji i całego prawie świata, rozszerzył uroczystość ku czci Najświętszego Serca Jezusa na cały świat i przepisał dla niej godne formy liturgiczne. Zdarzenie to zasługuje na wieczną pamięć wiernych, albowiem, jak czytamy w liturgii tejże uroczystości, „odtąd kult Najświętszego Serca Jezusa jako rzeka wezbrana, usunąwszy wszelkie zapory, rozlał się na cały świat”.

Polska została poświęcona Najświętszemu Sercu Pana Jezusa przez episkopat pod przewodnictwem prymasa, ks. kardynała Edmunda Dalbora w dniu 27 lipca 1920 roku, przed Najświętszym Sakramentem wystawionym w kaplicy Matki Bożej na Jasnej Górze. W 1921 roku, w związku z poświęceniem dzisiejszej bazyliki Najświętszego Serca w Krakowie na Małym Rynku, dokonano nowego aktu poświęcenia Polski Sercu Bożemu. Wreszcie w roku 1951, w uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata, po prawie czteroletnich przygotowaniach, naród polski z ks. kardynałem prymasem Stefanem Wyszyńskim i całym episkopatem na czele poświęcił się Sercu Jezusowemu.

Przed drugą wojną światową Pan Jezus zwrócił się z wezwaniem do Rozalii Celak, krakowskiej pielęgniarki pracującej w szpitalu św. Łazarza. Prosił nie tylko o poświęcenie się Sercu Bożemu, ale o Jego Intronizację w rodzinach i całym narodzie.

Czym się różni intronizacja od poświęcenia?

Modlitwa poświęcenia jest wypowiadana nie tylko w swoim imieniu, ale także w imieniu innych. W Akcie Intronizacji jest to niemożliwe. Pojedyncze osoby, rodziny, społeczności oraz władze duchowne i świeckie mają to uczynić w wolności, nikt ich w tym nie może wyręczyć. Intronizacja Najświętszego Serca Pana Jezusa, to wyzwanie do ogromnego zaangażowania duszpasterskiego, porównywalnego z Wielką Nowenną Narodu Polskiego, która przeorała Polskę wzdłuż i wszerz, ugruntowując wiarę.

Rozalia tak o tym dziele powiedziała do swego spowiednika: Co do danych, że Intronizacja ma być przeprowadzona uroczyście, to mogę powiedzieć, że tak widziałam i takie otrzymałam zrozumienie, że tak ma być. Trzeba oddać zewnętrzną cześć Panu Jezusowi, która wiele dusz przez to zwróci do Niego. Czyżby Polska miała się wstydzić Pana Jezusa? Przenigdy!!!

Jak poprawnie rozumieć to dzieło? Intronizacja, to nie panaceum zapewniające sukcesy i powodzenie. To decyzja i wola Kościoła, narodów i państw, by życie osobiste, rodzinne i społeczne prowadzić według zasad Dekalogu i Ewangelii, by odwrócić się od złego i ustrzec się błędów, które doprowadzają do nieszczęść. Dlatego winna być ponawiana wraz ze zmianą pokoleń i warunków, w jakich przychodzi im żyć. W marcu 1939 roku komisja Episkopatu wyznaczyła datę Intronizacji na czerwiec 1940 roku, ale wybuch wojny udaremnił te plany.

W 1943 roku umiera Rozalia, przekazując swemu spowiednikowi paulinowi O. Kazimierzowi Dobrzyckiemu troskę o wypełnienie zleconej misji. Kardynał Hlond w powojennej rzeczywistości postanawia złożyć wszystko w ręce Matki Bożej i 8 września 1946 w Częstochowie ogłasza Akt Poświęcenia Narodu Polskiego Niepokalanemu Sercu Maryi.

Dzieło Intronizacji czeka na swój właściwy czas. W 1995 roku grupa osób świeckich postanawia wskrzesić dzieło Rozalii, zakładając - z animatorką Ewą Nosiadek - krakowską wspólnotę dla Intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa, która staje się wspólnotą-matką dla wspólnot powstających w Polsce. W naszej diecezji wspólnoty powstały w 2003 za sprawą p. Ewy Rokoszewskiej z Tarnobrzega, animatorki diecezjalnej.

Czciciele Serca Jezusowego oraz wspólnoty dla Intronizacji NSPJ od 20 lat wynagradzają Bożemu Sercu - za zgodą proboszczów w swoich parafiach zakładają wspólnoty - modlą się za grzechy swoje, swoich rodzin i za naszą Ojczyznę. Modlą się też, aby prośba Pana Jezusa była spełniona i dokonano Intronizacji Najświętszego Serca Jezusowego w Polsce.

W naszej parafii adoracje pokutno-wynagradzające odbywają się w każdy piątek od godz. 10.00 do 11.00.

Opr. Małgorzata Karczewska


    



Odsłon artykułów:
811755

Odwiedza nas 23 gości oraz 0 użytkowników.